Novel

Sono Hanabira : Natsu wo Gyutto ne!

posted on 27 Jul 2010 16:21 by satoru in Novel, SonoHanabira, Yuri

Sono Hanabira ni Kuchizuke wo – Natsu wo Gyutto ne!

   

ภาพประกอบ: Peco
เรื่อง: Sano Shinichiro

*หนึ่งในโดจินชิ(รูปแบบนิยาย)ของเกมซีรีย์ Sono Hanabira ni Kuchizuke wo*

จำหน่ายวันที่ 14 สิงหาคม 2010
ความยาว 52 หน้า
ราคา 700 เยน (ไม่รวมภาษี)

โนเวลตัวนี้ก็ยังฤดูร้อนอีกแล้ว สมที่วางขายในช่วงฤดูร้อนของญี่ปุ่นจริงๆ

「อ๊ะ ลืมบอกเรื่องสำคัญกับคุณยายเลยแฮะ」
「ตายจริง แล้วทำไงล่ะ...?」
「อืมนะ ก็เรื่องที่เรโอเป็นเจ้าสาวของฉันอ่้ะสิ!」
「ฮึ่ย!? มะมะมะมะ ไม!?!?」

สรุปของที่วางขายช่วงปลายเดือนกรกฎา-สิงหา

Sono Hanabira Artworks ออก 30 ก.ค. นี้!!!!!!
その花びらにくちづけを 「あなたと恋人つなぎ」OVA วันจำหน่าย และภาพเพิ่มเติม

Image Image
เรื่องโดย - ซาโนะ ชินอิจิโร่
ภาพโดย - เปโกะ
แปลโดย - ซาโตรุ

愛のキスをもういちど | บทนำ เช้าวันหนึ่ง
愛のキスをもういちど | บทที่1 ความลับของเรโอเหรอ!?
愛のキスをもういちど | บทที่2 ไมผู้น่ากลัว
愛のキスをもういちど | บทที่3 เสียงเพลงของเรโอ
愛のキスをもういちど | บทที่4 หัวใจที่สั่นไหว

 

บทที่5 “งานเลี้ยงเต้นรำ”

งานโรงเรียนวันจริง----

การร้องประสานเสียงนี้ มีส่วนที่เรโอต้องร้องA cappellaเดี่ยวเพิ่มขึ้นมาอีกอย่าง
เป็นเพราะการร้องเพลงระดับมืออาชีพอย่างนี้ ทำให้คนมาฟังอย่างล้มหลามแน่นอน

และเพื่อก้าวผ่านอดีตของตัวเธอเองด้วย

(TL NOTE: A cappella เป็นดนตรีที่ใช้เสียงร้องหรือการร้องโดยปราศจากเครื่องดนตรีประกอบ)

ก่อนจะถึงคิวแสดงของพวกเรา ก็มีการแสดงละครของห้องอื่นอยู่ก่อน เรโอสวมในชุดกระโปรง ส่วนฉันสวมชุดสูท

"เรโอ ตอนนี้รู้สึกยังไงมั่ง?"
"อืม........ก็ไม่ดีเท่าไหร่"
"ก็ว่างั้นอยู่...."

สีหน้าของเรโอดูซีดอย่างกับคนที่เป็นโรคโลหิตจาง
ว่าแล้วต้องเก็บอาการประหม่าไว้ไม่ได้ ดูมือสิ สั่นเชียว

ในขณะที่เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นก็มีอาการตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด

"เรโอ.........ทุกคน............"

(จะแก้อาการตึงเครียดของเรโอกับทุกคนยังไงดีนะ.........)

ระหว่างที่คิดเรื่องนี้อยู่นี่เอง ก็ได้ยินเสียงเพลงหนึ่งมาจากเวทีที่แสดงละคร
มันคือเพลง "Shira Yuki Hime (เจ้าหญิงสโนไวท์)"ที่เรโอเคยร้องเมื่อก่อน

".........นี่เรโอ ร้องเพลงนี้ตอนนี้ได้ไหม?"
"เอ๋.........? เพลงนี้ Shira Yuki Hime (เจ้าหญิงสโนไวท์) น่ะนะ?"
"อื้ม ขอล่ะ"
"แต่ว่าเขาแสดงละครกันอยู่นี่......."
"ร้องตามเพลงไปไม่มีใครรู้หรอกน่า นิดเดียวก็ได้ ขอร้องล่ะ"
"........เฮ้อ ช่วยไม่ได้นะ"

เรโอถอนหายใจ แล้วก็เริ่มร้องเพลงออกมาเสียอย่างช่วยไม่ได้
ถึงแม้เรโอจะร้องออกมาเพียงแค่หน่อยเดียว ก็ทำให้เพื่อนคนอื่นรู้สึกผ่อนคลายได้

สีหน้าของทุกคนดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเลยล่ะ



ต่อจากนั้นก็ได้ยินเสียงร้องและปรบมือ ม่านของการแสดงละครจบลง ต่อไปก็ถึงตาพวกเราแล้วล่ะ

"ถะ-ถึงตาเราแล้วเนอะไม.........!"
"นั่นสินะ.........."


ฉันยืนขึ้นแล้วยื่นมือไปหาเรโอ เพื่อลองสวมบทบาทสมมติดู

"องค์หญิงให้เกียรติเต้นรำกับดิฉันได้ไหมเพคะ?"
"---------หะ!?"

"อ้าว? เรโอ ไหงหน้าแดงล่ะ? ไม่ใช่ว่ามาตกหลุมรักฉันอีกครั้งทั้งอย่างนี้นา?"
"มะ-ไม่ใช่ย่ะ! ไมบ้าาาาาาาา"
"อ้าวๆ ไหงเนียนเปลี่ยนเรื่องล่ะ?"

เรโอเดินหนีไป แล้วทิ้งฉันไว้
เพียงแต่คราวนี้หันกลับมาทันที ก่อนที่จะยื่นมือมา

"จะ........จะจะ เจ้าชาย ถ้าอย่างไรก็ขอฝากตัวด้วยเพคะ"

".......คิก แน่นอนเพคะ องค์หญิง"

ฉันจับมือเรโอแล้วเดินไปด้วยกัน
จากนั้นการแสดงบนเวทีของพวกเราก็เริ่มต้นขึ้น



บทส่งท้าย “ขึ้นบรรเลงอีกครั้ง”

เมื่องานโรงเรียนครั้งยิ่งใหญ่นี้สิ้นสุดลง เรโอก็โด่งดังไปทั้งโรงเรียนทันที
มีตั้งแต่พวกชมรมดนตรี ไปจนถึงพวกที่ตั้งแฟนคลับเลยทีเดียว

"ฉันก็แค่ชอบร้องเพลงเฉยๆ ไม่ต้องการอะไรกันขนาดนี้หรอกนะ"
เรโอจะปฏิเสธเช่นนี้เสมอกับพวกชมรมดนตรีจวบจนแฟนคลับ



แต่ว่าก็มีอย่างนึงที่รู้คือ

เวลาอยู่กันตามลำพัง นานๆหนที่เรโอก็จะฮัมเพลงขึ้นมา
วันนั้นเราก็จะไปร้องคาราโอเกะกันสองคน


เหตุมาจากตอนจบงานโรงเรียนปุ๊บ เรโอจู่ๆ ก็โวยวายขึ้นมาว่า "ฉันเองก็อยากฟังไมร้องเพลงเหมือนกัน"

แต่ก็นะ ถึงฉันมันร้องไม่เอาไหน แต่ถ้าฟังเรโอร้องอย่าเดียวเนี่ย ก็คุ้มดีอยู่เหมือนกัน


"ไม ร้องเดี๋ยวนี้เลยน้า"
"ฉันไม่เก่งเหมือนเรโอหรอกนา อย่าไปหวังอะไรมากสิ"
"ก็บอกให้ร้องเดี๋ยวนี้ไงเล่า!"

เรโอรบเร้าให้ฉันร้อง ในขณะที่ฉันกำลังป้อนหมายเลขเพลง
แล้วอินโทรเพลงก็ขึ้น เป็นเพลงที่จังหวะเร็วๆ

"เดี๋ยวนะไม......."
"เอ๋? อะไรอีกล่ะ?"

เพลงที่เลือกเป็นเพลงอนิเมที่เก่าหน่อย
รู้สึกจะเป็นเพลงOPของอนิเมที่เคยดูกับน้องชายน้องสาว

"ไม เพลงนี้เนี่ย?"
"อ้อ เห็นเครียดก็เลยกะจะทำให้สดชื่นซะหน่อย"
"ไม่ใช่ เพลงนี้ก็ดีนะแต่ว่า......."

เรโอไม่สนใจไมค์ที่ฉันยื่นให้

"งั้น....ร้องให้ฉันฟังซะ!"
"ไหงเปลี่ยนอารมณ์ไวจังเนี่ย!?"

เรโอทำสีหน้าเคร่งเครียด โดยที่ฉันร้องอย่างเมามันส์ไป5เพลง
การร้องเพลงของฉันเนี่ยถึงกับต้องทำหน้าไม่ไหวเลยเหรอเนี่ย?

"ก็ไม่เลวหรอกนะ ถ้าเฉพาะคำร้องนี่ถือเยี่ยมเลยล่ะ.... แต่ยังมีข้อผิดพลาดอีกเยอะล่ะนะ....."
ขณะที่ฉันร้องเพลงอนิเมอยู่ เสียงพูดพึมพำของเรโอก็กระทบเข้าหู 

________________________________

18/05/10 ไดอิ้งแมสเซจจาก satoru
จะว่ายังไงดี "บทส่งท้าย" เหมือนเป็นตอนพิเศษเสียมากกว่า เพราะดูไม่เหมือนตอนจบเลย
ชอบตอนสวมบทบาทเป็น "เจ้าหญิง"กับ"เจ้าชาย"มาก ตรงไมเป็นฝ่ายพูดไม่เท่าไหร่ แต่เรโอพูดเนี่ยสิ ดาเมจรุนแรงกันถ้วนหน้า

ถึงจะลงบทจบแล้ว แต่ยังเหลือหน้าที่อีกหนึ่งก็คือ ทำรวมเล่ม... ซึ่งไม่ไปถึงไหน เช็คคำแปล/แก้คำพูดของบทแรกก็ยังไม่ได้ทำสักแอะ ยังเหลือ คำนำ(โดยเปโกะ), บทที่4ที่ขาดหายไป อีกหลายหน้า, คุยส่งท้าย(กับฟุงุริยะ, ซาโนะ, เปโกะ) อีก3หน้า, ข้อความทิ้งท้าย ....... รวมๆ แล้วถือว่าเยอะมาก

 

 

กล่าวถึงของสมนาคุณ ยังเปิดรับเสมอ ใครไม่มีไอดีทิ้งเมลไว้ก็ได้ในหน้าที่อัพบทนำ(เพื่อสะดวกต่อการรวบรวม) ของสมนาคุณยังไม่มาในทันใด แต่เมื่อมาแล้ว มันจะไปหาคุณเองโดยอัตโนมัติ

เว็บฟุงุิริยะไม่ได้อัพมาสักระยะล่ะ ที่เดาไว้ว่าจะอัพวันศุกร์ที่ผ่านมาก็เดาผิด ทีนี้ก็เหลือศุกร์นี้ล่ะ ถ้าฮานะบิระอาร์ตบุ๊คมันจะออกเดือนนี้จริงๆ มันต้องมีลงก่อน

ระหว่างรอรวมเล่ม บล็อกนี้ก็จะอัพอย่างอื่นไปเรื่อยๆ อย่าเพิ่งหนีไปซะก่อนนะเธอ...

 

มีคนยุให้แปลเล่มนี้ แต่เนื่องมันใกล้เปิดภาคเรียนขึ้นไปทุกที ตอนนี้ของดก่อน
บอกได้แค่ว่าเล่มนี้เป็นมุมมองของเรโอ ใครที่ติดใจมุมมอง(ซึนๆ)ของชิซึคุในเกมภาค8 ขอบอกว่านิยายเล่มนี้เข้มข้นไม่แพ้กัน... ถ้ามีอารมณ์อาจจะมาสปอยล์... (สปอยล์นี่แล ไม่ต้องเกลาให้สวยหรูมาก *เกรียน*)

น่าเสียดายที่หาซื้อได้แค่เล่มมุมมองเรโอ หาเล่มงานโรงเรียนร้องเพลงไม่ได้... หมดทุกร้านในอากิฮาบาร่า

 

ไว้พบกันใหม่entryหน้า ไม่ว่าจะอัพอะไรก็ตาม...

 

ป.ล. (ไม่ต้องอ่านก็ได้) เฮ้อ การเมืองมันเครียด ยอมรับว่าตัวเองไม่เป็นกลาง แต่ก็พยายามทำใจให้เป็นกลางแล้วนะ พอยิ่งมองกลางยิ่งจิตตก ข่าวลวงใส่ร้ายป้ายสีมือที่สามเต็มไปหมด ฝั่งนึงพูดอีกอย่าง อีกฝั่งพูดอีกอย่าง เสพข่าวทีอาจเป็นบ้าได้ บางทีดูอนิเมต่อแล้วปิด ไม่มีอารมณ์ดู จะไปไหนมาไหนก็ไม่ได้ ...Bangkok Dangerous จริงๆ